NIRE IBILBIDE AKADEMIKOA

            Nire azken sarreran, nire bizitzari buruzkoa izango da. Ideia ona iruditu zait nire ibilbide akademikoaz hitz egitea.

            Nire ibilbide akademikoa, 3 urtekin hasi zen, Deustuko ikastolan, Amaia andereñoarekin. Berarekin igaro nituen 3 urte, eta ezagutu nituen gaur egun nire lagunak diren batzuk. Jolasak, kantak, marrazkiak.. egiten pastasen genuen denbora. Horretaz gain, nire lehenengo hitzak eta zenbakiak idazten hasi nintzen. Hitz egiten nekienez, nire lagunekin harremanetan gehiago jartzen nintzen

            Nire lehen saltoa izan zen, Lehen Hezkuntzara iritsi nintzenean, jolasak, ipuinak eta kantak alde batera utzi, eta bestelako jarduerak egiten hasi nintzenean. Lagunekin nuen harremana asko indartu zen, eta benetako lagunak zeintzuk ziren konturatu nintzen. Irakasleak ardura gehiago ematen hasi ziren, eta horrela azterketak jartzen hasi ziren, gure jakintza neurtzeko. Eta ez dakit lehenengo azterketak izango zirelako edo zer, baina gogoz ikasten nuen, eta oso nota onak ateratzen nituen.

            Ziklo honen amaneran, nire etorkizunera begira, erabaki garrantzitsua hartu behar izan nuen. Eta nik, letretatik joatea erabaki nuen. Horrela ekin nion, derrigorrezko bigarren hezkuntzari. Bertan erabat desagertu ziren jolas, marrazki eta kantak; ezin esan momentu dibertigarriak izan ez nituenik. Garai hau izan zen lagunak ondo ezagutzeko balio izan zidan etaparik garrantzitsuena eta gaur egun dudan koadrila finkatzekoa.

            Eta berriz ere, etorkizunera begira erabaki garrantzitsu bat hartzeko momentua iritis zitzaidan, batxilergoa edo behe mailako zikloa. Eta nik nire ikasteko gogo txikiekin batxilergoa egitea erabaki nuen, letrazko batxilergoa.

            Bertan lagun berriak ezagutu eta berriz ere momentu dibertigarriak pastasen nituen bitartean, nire lehenengo suspentsoak iritis zitzaizkidan. Aurrez ez bezala, gainditzeko esfortzu pixka bat egin behar baitzen. Eta horrela, nire alferkeriarekin, azterketa guztiak gaindituz batxilergoa gainditzea lortu nuen. 2 urte eman nituen batxilergoan. Irakasle guztiek selektibitatea zuten buruan. Hala ere, nik patxadaz hartu nuen eta nota on batekin gainditzea lortu nuen.

            Horren ostean, “Nutrición y dietética” ikasten hasi nintzen, baina ez zitzaidanez gustatu, utzi egin nuen. Eta urte hori ez galtzeagatik, goi mailako ziklo bat ikasten hasi nintzen, “Educación infantil”. Aurten, haur hezkuntzako gradua egiten hasi naiz, eta pasadan urteko goi mailako praktikak ere egiten ditut. Horregatik, 2. lauhilabetea gehiago kostatu zait ondo ateratzea. Goizeetan klaseak nituelako, eta arratsaldeetan, praktikak. Baina esan beharra dago, oso pozik nagoela. Eta oso gustora.

           

Elkarrizketaren mapa kontzeptuala

Zoriontsu izateko eta pentsatzen jartzeko pedagogia

Eskola bakoitzak bere metodologia du, baina arrigarria iruditu zait, interneten aurkitu dudan Toshiro Kanamori irakasle japoniarraren metodologia. Irakaslea, Kanawara hiriko eskola batean aritzen da lanean, Lehen Hezkuntzako zikloan hain zuzen ere.

Irakasle honek helburu bakarra du: ikasleak zoriontsu izatea eta besteengan pentsatzen ikastea. Helburu hori lortzeko irakasle japoniarrak lan metodologia berezi bat jarri du praktikan. 

Kanamoriren irakaskuntza metodoari dagokionez, egunero ikasgelako hiru ikasleek gelako kuadernoan eskutitzak idazten dituzte beraien bizipen edo kezkak azalduaz. Ondoren ikasle horiek idatzitako hori beren gelakideei irakurtzen diote. Metodo honekin enpatia lantzen dute, haurrek beste pertsonen lekuan jartzen ikasten baitute sufrimendua konpartituz.

Bestalde, ikasgelan gatazka edo arazorenbat sortzean, guztien artean hitz egin ostean eta bakoitzak bere ideaiak edo pentsamenduak adierazi eta gero, erabakiak hartzen dituzte , arazo edo gatazka horri irtenbidea bilatuz. Beraz, esan daiteke, Kanamorik ez duela "agintaritza" osoa, ikasle txikien pentsamenduak entzuten baititu amaierako erabakia hartu aurretik. Seguruenik metodo honen bidez haurra baloratuago eta libreago sentituko da, bere pentsakera edo dituen ideia esateko libre baita.

Ikasleei edukiak helarazteaz gain, gizartean izan ditzazketen arazoez, ezbeharrez eta inguruko jendea galtzearen inguruan mintzatzen dira, batak besteari lagunduaz eta bata bestearen lekuan jarriaz.

Toshiro Kanamoriren metodo honen bidez haurrak bizitza baloratzen ikasten dute. Uneoro Kanamorik bizitza bakarra dela eta zoriontsu izan behar dugula azpimarratzen die haurrei, baina zoriontsaun hori lortzeko indurukoen zoriontasuna lortzea beharrezkoa dela dio eta ez zoriontasun indibiduala soilik.Beraz, zoriontasun hori lortsko ikasgelako kide guztien artean konfiantza eta batak bestearenganako babesa bultzatzen du.

Irakasle japoniarrak martxan jarririko lan metodologia hau oso hedaturik egon ez arren, beste lan metodologien parekoa dela argi dago. Izan ere, ikasturtean eman beharreko edukiak emateaz gain bizitzan zehar beharrezkoak izango zaizkien hainbat kontzeptu barneratzen erakusten baitie, pertsona bezala heziz.

Musika sortuz oinekin!!!

Egunero, bere programen parte gisa erabiltzen dute musika Haur Hezkuntzako irakasle eta hezitzaileek. Baina, nondik datorkio magikotasuna musikari? Zergatik da hain boteretsua? Umeek naturaltasunez erantzun diezaiokete musikari. Ume txikiek musikaz gozatzen dute,  eta mugimendua, sormena eta sozializazioa agertu daitezen, era zoragarritzat dute. Ez diegu umeei gozatzeko esperientzia besterik eskainiko, baizik eta ikastea sustatuko dugu, garapena lagunduz eta umeen harremanak sendoak eta osasungarriak izan daitezen oinarriak ezarriz.

Baina adin hauetarako eta Haur Hezkuntzarako zein da estrategia edota musika tresnarik onena? ZU ZEU! Guztiok egin dezakegu musika zoragarria gure ahotsa erabiliz, eskuekin txalotuz, edota oinekin dantzatuz.  Gure zaintzapean ditugun haurtxoei gozamen gehien ematen dieten soinuak aurkitu behar ditugu. Ez dago musikala izateko era egoki edo desegokirik, esperimentatzeko aske sentitu behar dira, soinu berriak sortzeko. Horretarako, gehien gustatzen zaiguna aukeratu dezakegu; dibertigarri eta esanguratsuena.

Hilabete gutxiko haurtxoek, agian, ez dute hitzik abestuko, baina ederki afinatuta dituzte belarriak erritmo eta melodietarako. Bere ahotsaren patroiak liluratuta, arretatsu begiratuko dute, soinuak antzeztarazten saiatuz edo atseginez eskuei edo hankei feraginez.  Ume txikiek txalotuz,  jauzi eginez edo bere laguntzaz kulunkatuz hartu dezakete parte abesti batean. Zenbait soinu, hitz ezagun edo dibertigarri suertatu dakizkieke. Dantzatu edo abesteko ahalegina egin dezakete edota jostailu musikalen soinuak arakatuz dibertituko dira.  Denok dakigu bi eta hiru arteko umeei izugarri gustatzen zaizkiela musika jolasak eta istorioak eta mugimenduak dituzten kantuak.  Asko gustatzen zaie kantuak dantzekin edota mugimenduekin inprobisatuekin lotzea.  Bada, rol eta leku bat izango dute guztiek, soinuak entzunez  eta proposatzen dizkiegun bibrazioak sentituz soilik, edo aktiboki parte hartuz dantza, tresna edo bestelako gailuekin.

Gaurkoan egingo dugun ariketa oinekin musika sortzea izango da!

http://www.mothergoose.com/Games/flashGames/monkeyMusic.htm

Irakasle bikaina

Zein da irakasle bikaina izateko estrategia? Edo estrategiarik ba al da? Izaera konkretu bat eduki behar al da? Edo izaera desberdinek haurraren heziketa aberasten dute? Irakasle bikainik ba al da? Edo irakasle on eta txarrak izaten ikasten da? Irakaslea al da protagonista? Edo ikaslea da protagonista bakarra?

Galdera hauek planteatu ondoren, erantzun bat bilatzea beharrezkoa da, erantzun erabat argia ez bada ere, horren inguruan hausnartzea behintzat. Egia esan ez dut uste, irakasle bikaina izateko estrategiarik dagoen, agian gauza bat egitean, irakasle hobeagoa izateko aukera duzu, baina ez dyu uste formula sekreturik jakin behar denik. Irakasle bakoitzak bere metodo eta lan egiteko moduak ditu, eta modu horiek ikasle batzuei beste batzuei baino hobekiagoak irudituko zaizkie. Baina azken finean kontua ez da irakasteko modua, haurrak gustura eta motibaturik ikastea baizik. Hau erraz esaten den arren, ez da batere lan erraza, ikasle guztiak desberdinak direnez, denak gustura egotea zail samarra delako, baina horixe da lan honen gakoa, denak gustura sentitzeko bidea bilatzea.

Izaerari dagokionean, ez dut uste, irakasle izateak, izaera konkretu bat eskatzen duenik, baina bai, izaera batzuk ez datozela bat lan honekin, edo agian moldatu beharrekoak direla. Nire ustetan, espresatzeko modu egoki bat edukitzea funtsezkoa da irakasle izateko garaian, eta baita hizkuntza ere, izan ere, hizkuntzaren bidezko transmisioa baita gure heziketan ematen dena, beraz, bi faktore hauek oso garrantzitsuak direla azpimarratu nahi nuke. Honela, irakasle ona izateko, gaiak azaltzeko garaian, ondo espresatzen edo azalpen egokiak ematen jakitea funtsezkoa dela uste dut, baita horretarako hizkuntza aberats eta egokia erabiltzea ere, hizkuntza ulertzeko bidea izateaz gain, ikasleek guk hitz egiteko moduarengatik ikasiko dutelako.

Protagonismoa ere aipatu beharreko puntua dela iruditzen zait, izan ere, dudarik gabe, ikasgelako protagonista bakarrak ikasleak izan behar dute, beraiek baitira heziketa jasotzeaz gain, hezteko bidean daudenak. Haurra protagonista sentitzea beharrezkoa da, honela motibatuago egongo delako eta egin beharreko ekintzak ere gusturago egingo dituelako. Baina nola eman protagonismoa hau ikasleei? Ariketak egiteko garaian, beraiei galdetzea ondo legoke, honela beraiek izango direlako, ariketa osoa burutuko dutenak, eta irakasleak beti laguntzaile lana egingo duen arren, ez da inoiz protagonista izango. Honela, ikasleak beren kabuz ere gauzak egiteko joera hartuko dute. Ekintzak egiteko garaian irudimena lantzea ere oso garrantzitsua iruditzen zait, protagonista izateko bide horretan, beren garapena garatzeko bide ezin hobea delako, beren ideiak argituz, sormena zabalduz, ideia berriak sortuz…

Amaitzeko beraz, esan irakasle ona izateko, ikaslea protagonista sentiaraztea funtsezkoa dela, bere heziketan gustura sentiaraziko diolako eta eman beharreko pausuak egiteko indar gehiago izango duelako.

Ipuinak

Ongi gogoratzen dut, haurra nintzenean ipuinak entzuteak sortzen zidan zirrara bizia. Ipuinen bat kontatuko zidatela esaten zidaten bakoitzean, begiak argi irekitzen nituen eta ahoa zabal-zabalik nuela jartzen nuen aurpegia. Nire lengusu txikiei ipuinen bat kontatzen dieten bakoitzean, aurpegi bera jartzen dute, zirrara biziko aurpegia.

Umeek ipuinen bidez asko ikasten dutela iruditzen zait. Haurren lehenengo urteetan, ikasteko modu bikaina dela esango nuke, adin horretan ikasteko irrikitaz daudelako, arreta handiz entzuten gaituzte. Ipuinen bidez, kontzeptu desberdin eta berriak ikasi eta barneratzeko aukera ere izan daitekeela uste dut, ipuinak, hala ere, Haur Hezkuntzan, Lehen Hezkuntzan baina garrantzia handiagoa duela uste dut, haur hezkuntzan txikiagoak izanik arreta eta interes gehiago jarriko dutelako.

Haurrek  oso gustuko dituzte ipuin kontaketak.Gainera ipuin bera behin baino gehiagotan entzun badute ere, berriz entzuteklo prest egongo dira, zer pasako den jakinda ere, Lehenengo aldiz entzutean, detaile batzuetaz ohartuko direlako eta  behin eta berriz entzutean, ipuinak bere osotasunean duen mezua barneratuko baitu. Honela, gizarteko jokabide egokiak garatuz. Gainera ipuinak kontatzean baloreak barneratzen dituzte, beraz, honekin esan dezakegu, ipuin kontaketa garrantzi handiko fasea dela.

Beraz, ipuinen erabilera sustatzea funtsezkoa  dela azpimarratu nahi nuke, ikasteko bide zoragarri zein aberasgarria baita.

Gorputzarekin jolasten!

           Aste honetan proposatuko dudan jarduera, oso jarduera dibertigarria da, batez ere, ume txikientzako. Aste honetan, gorputzekin mural bat egingo dugu. Urte bateko umeekin burutuko dugun jarduera da.
           Egingo dugun lehengo gauza, klasea papereztatuko dugu, mural handi bat sortuz. Haurrak, haur-oihaletan utziko ditugu. Eta platerrak jarrito ditugu kolore ezberdineko tenperekin. Umeek modu librean margotuko dute, nahi duen kolorea erabiliz, eta nahi duten gorputz atalarekin margotuz.

          Jarduera hau burutzeko, irakasleok, arreta guztiz egon beharko gara, pintura jan ez dezaten. Gustoko duten jarduera da, froga egin dut eta. Honen helburua da, umeek bere gorputzaren bidez, proiektatu ahal izatea haiek nahi dutena. Baita koloreen nahasiak ere ezagutzea, eta kolore ezberdinak.
         Hau bukatzerakoan, irakasleon lana hasiko da, modu aktibo batean. Ume guztiak dutxatu egin beharko ditugu, eta jantzi berriro. Ez da batere erreza!
        Azkenik, murala kendu, eta glasean jarri egin dugu. Umeak ikaratuta geratu dira, bere gorputzekin proiektatu dutena ikustean.
       Oso ariketa dibertigarria izan da, bai umeentzat eta bai irakasleontzat. Haien poztasuna ikustea, guretzat, gauzarik hoberena delako.

Eskuak garbitzearen garrantzia

Aste honetako gaia higienea da eta beraz, aste honetan osasuntsu egoten jarraitzeko eskuak garbitzeak duen garrantziaz jardun naiz ikasgelan.

Eskuak garbitzea zeregin sinple bezain beharrezkoa da,egunero egiten dugun ekintza higieniko garrantzitsuenetako bat. Izan ere, jarduera honekin, gaixotasun infekzioso askoren kutsatzea deuseztatzen dugu. Beraz, argazkiak atera ditut nola egiten den ez ahazteko. Hala, datorren astean komunean jarriko ditut haurrek gogorarazteko.

Horrez gain, garrantzitsua iruditu zait gurasoak eskuak garbitzearen garrantziaz ohartaraztea eta hau egiteko modu egokia zein den azaltzea.

Esan beharra dago ohiko infekzioen % 80 baino gehiago eskuen bidez igarotzen direla, eta batik bat haurrengan, izan ere txikiak direnean dena eskuekin hartzen dute. Beraz, oso garrantzitsua da eskuak garbitzea: jan baino lehen; jatekoa prestatu aurretik; umeei jaten eman baino lehen eta ondoren; komunera joan ondoren edo umeei pixoihala aldatu ostean; mukiak kendu, eztula egin edo eskuen gainean doministiku egin eta gero; beste ume batekin partekatutako jostailuak erabili ondore; maskotak ukitu ostean… Gurasoek hau egiteko joera hartzen badute, haurrek ere ohitura on hau ikasiko dute gaixotasunak izateko portzentajea jaitsiz.

Baina, eta nola garbitu behar dira eskuak?

Lehenik ur epela ipini behar dugu, hotza ez baita nahikoa bakteriak deuseztatzeko. Ondoren, eskuak xaboia hartu eta eskuak elkarren artean igurtzi 20 bat segundoz. Batez ere, hatz-mamiak eta atzazal azpiak garbitu behar ditugu (bakterioen %95 baino gehiago azazkalen azpian baitaude. Azkenik, eskuak 10 segunduz uretan eragin ondoren, eskuak ondo-ondo sikatu. Komenigarria da honetarako toaila garbi eta lehor bat erabiltzea.

Hala ere, haurrak ohitura osasuntsu honetara bultzatzeko, Lunnien bideo bat ipini diet klasean, eskuak garbitzea jarduera motibagarri izateaz gain, ohikoa bihur dadin beraien egunerokoan.

Haurrak beren kabuz heziz

Irakurtzen hasi aurretik bideoa ikusi baduzue, harrituta egongo zarete, ni behintzat, bideoa ikusi nuenean harrituta bainengoen. Harrigarria da, pertsonok gure kabuz ikasteko dugun gaitasuna eta bideo honetan argi ikusten da gaitasun hori oso barneratuta daukagula.

Egun, leku askotan ez dago ez irakasle ezta eskolarik ere, eta gainera hori gutxi balitz, irakasle askok ez dute egoera hori dagoen lekuetara joan nahi, beraz, egoera honen aurrean, Sugatak, ordenagailuak ezarri ditu gune hauetan, haurrek beren kabuz ikasi dezaten. Hasieran, urteen buruan egiten diren esperimentuak ikusi direnean, haurrek beren kabuz egiten dituzten ekintzak aztertzen dira, eta ekintza horiek aztertuz, beren kabuz ikasteko duten gaitasun bizia azaldu da. Haurrek interesa dute, heziketa gertatzen dela dio Sugata Miltrak, eta hori egia den arren, nire ustez, joera hori ez da haurretan bakarrik gertatzen, izan ere, pertsona orok zerbait ikasteko interesa baldin badu, azkenean baliabideekin ikasiko duela uste dut.

Teknologia berriek mundu guztian izan duten eragina ere aipatzen du, teknologia berriak direla eta heziketan eman diren aurrerapenak azpimarratuz. Adibide gisa ikusten da, haurrek ikasgelan dituzten ordenagailu bidez galdera desberdinei erantzuteko informazioa aurkitzea, aurretik gaiaren inguruan ezer jakin gabe. Hala ikus genezake, banakako heziketa bat emateko aukera bat dagoela. Hala ere, nire ustez, metodo hau egokia bada ere, irakaslearen lana ez da baztertu behar, ikasleek beren kabuz informazioa aurkitzen badute ere, gero informazio hori irakasleak osatu egingo lukeelako. Gainera lanak eta eskolako ekintzak egiterako orduan gertutasuna handiagoa izango litzake.

Hala ere, modu honetan haurra motibatuago egotea posible da, eta motibatuak gaudenean hobeto ikasten dugunez, kontzeptuen barneratzea egokiagoa izango litzatekeela deritzot. Metodo hau erabiliz eta irakasleak dituen baliabideak elkartuz eta bien arteko nahasketa bat eginez, ikasleek jasoko luketen heziketa osatua izango litzateke, eta sormena eta autonomia lantzeaz gain, gai desberdinak aztertzeko aukera bikaina izango litzateke.

Amaitzeko esan, haurrak beren kabuz heztea metodo egoki bat litzatekeela, modu askotara ikasteko aukera zabaltzen duelako eta irakasteko irakaslerik ez badago ikasketa autonomiari ekin behar zaiolako. Hau guztia esan ondoren, zer deritzozue metodo hau? Ikasteko egokiena ahal da?

Zeintzuk dira ikasteko behar ditudan baldintzak?

Ikasteko prozesua era askotakoa izan daiteke. Izan ere, pertsonaren arabera izaten da. Hau da, pertsonaren beharretara egokituta. Esan daiteke, ikasi ahal dela edozein lekutan,  baina ikasitakoa ondo barneratzeko, nire ustez bakoitzak baldintza batzuk ditugu, erosoago sentiarazten gaituztenak.

Ikasi beharrekoak ere zerikusi handia dauka. Niri, orokorrean bakarrik ikastea gustatzen zait, beste pertsonekin baldin banago, denbora asko galtzen dut eta ikasitakoa ere ez dut berdin barneratzen, baina askotan, lagunekin ikasteko beharra sentitzen dut, matematika arloan adibidez, zalantzak argitzeko eta galderak denen artean planteatzeko.

Ahozko azalpenak ere, lagunekin prestatzea gustatzen zait, horrela, denen artean hitz egiteak eragiten digun lotsa puntu hori pixkanaka - pixkanaka desagertzen joango da eta gainera lagunek azalpena zuzentzen edo hobetzen lagunduko digute.

Leku oso lasai batean ikastea gustatzen zait, zaratarik gabe eta mahai baten aurrean. Normalean nire logelan ikasten dut, bakarrik eta molestatuko didan guztia ahaztuz. Liburutegian lan egitea ez zait gustatzen, lasaitasuna ez da berdina, ezta isiltasuna ere. Beste batzuetan, eguraldia ona dagoenean, mendian edo hondartzan ikastea ere gustuko dut, leku horiek lasaitasuna sentiarazten baitidate.

Lan ordutegia niretzat oso garrantzitsua da, ez zait gustatzen goizean ikastea, nahiago dut goizak ariketa praktikoak egiteko erabili, eta memoriaz ikasi beharrekoa arratsalderako utzi. Arratsalde guztia liburuen aurrean pasatzeko gai naiz baina ordu batetik aurrera, liburuak itxi eta telebista pizten dut, izan ere, momentu bat iristen da non nekearen ondorioz kontzentrazioa galduko dugu eta ezinezkoa gertatuko zaigu informazio gehiago barneratzea.

Ikasketen inguruan motibazioa sentitzea ere oso garrantzitsua iruditzen zait, eta esparru horretan irakasleek zerikusi handia dutela iruditzen zait. Izan ere, irakasle on batek, bere gaiarekiko interesa sortzen jakingo du eta ondorioz errazago eta gogotsu egingo dugu lan horren inguruan.

Laburbilduz, nire egoera pertsonala azaldu ondoren, guztiok ikasteko baldintza batzuk behar ditugula iruditzen zait. Lasaitasuna transmititu era kontzentratzen utziko gaituztenak

Irakur - idazketa

Haur Hezkuntza, irakur- idazketa garaia da eta hemen utzitako orrialdean ikus daiteke modu dibertigarri batean nola landu eta nola ikasi.

http://ntic.educacion.es/w3//eos/MaterialesEducativos/mem2007/aprendizaje_

Programa hau fonemen eta grafien aurkezpena lau mailatan oinatzen da: bokalak, silaba zuzenak, silaba mixtak, ortografia, e.a.

Programak emaitzen balantzea ematen du hezitzaileari orientatzeko.

Irakasleon papera ikasleei arazo bat konpontzen laguntzerako unean...

Argi gera dadila ez dagoela konponbide magikorik ezta bakarrik ere prozesu honetan. Ikasle bati laguntzerako garaian batekin  funtzionatzen duena gerta liteke guztiz alferrikakoa izatea beste batekin.

Nola lagundu ahal diezaiekegu ikasleei? Nola lagun diezaiekegu ikasketaren bidaia honetan? Lehenengo eta behin bere buruarengan sinetsi behar dute. Kontzeptu positiboek estimulatu egiten gaituzte; negatiboek, ordea, deprimitu. Eta etsita ez goaz inora. Laguntzeko kapazak garela onartu eta sentitu behar dugu, ikasleei sentipen hori igorri ahal izateko.

Norbaiti laguntzeko, lehenago entzun egin behar zaio. Izan ere, entzunez beti aurkitzen da arazoaren jatorria. Hala ere, askotan ez da azalean agertzen eta lerro artean irakurri behar izango dugu. Gehienetan, entzun eta arazoa zein den finkatu ondoren, arazoei aurre egiteko konfiantza transmititu behar zaio ikasleari, behar duen kemena bere baitan bilatzeko. Gakoa ez datza, dena ondo egin duela esatean, baizik eta entzutean eta arazoa zein den azaltzean. Ikasleak gu beraren alde gaudela sentitu behar du. Guk ikasleari, daukan egoera ulertzeko, informazioa eta konfiantza eman behar diogu; baina ezin dugu egin beraren ordez berak egin behar duen lana, inork ez bailituzke inoiz konpondu beharko beste baten arazoak. Konponbidea bilatzen lagundu ahal diogu ikasleari, baina benetan hura aldatzeko saiakera berak bakarrik egin dezake.

Puntu bakar bat nahikoa izan daiteke ikaslearen gogoaren euskarria ezartzeko. Baina hauxe da, hain zuzen ere, lan honetako alderik zailena eta denbora gehien eramango diguna, ikasle horri zer gertatzen zaion jakitea. Ikaslearekiko elkarrizketa hauetan ezin dugu baztertu ezein xehetasun ( hasiera batean garrantzirik gabekoa iruditzen bazaigu ere): ikaslearen bizimoduaren gorabeherak, adina, osasuna, zaletasunak, gustuak, izandako irakasle eta ikaskideekiko harremanak eta, batez ere, zein den ikaslearen ustez arrakasta ezaren arrazoia, edo nori edo zeri leporatzen dion porrota. Azken galdera hauei erantzuteko kapazak bagara, ikasle horri laguntzeko aukera izango dugu.

Datu guztiak aztertuta, eta arazoa zein den argi ikusita, ezin da gezurretan ibili. Ikasleari egia esan behar zaio,gertatzen dena ezagutu behar du, esan bezala, berak konponduko baitu daukan arazoa. Guk prozesu horretan lagundu besterik ez diogu egingo.

Etsita dauden ikasleen sintoma nagusia irakaslearenganako mesfidantza izaten da. Guregan aztertzaileak eta etsaiak ikusten dituzte eta euren alde gaudela sentitu arte zaila egiten zaigu laguntzea eta hauek guri kasu egitea. Guregan konfiantza izan behar dute esaten dieguna sinetsi behar dutelako. Daukaten arazoa onartu behar dute, eta etsai baten aurrean zaila da onartzea.Irakasle izango garenok jakin behar dugu ikasleak defentsak jaitsi arte ezinezkoa dela arazoa zein den ikustea.

Azkenik,   ikaslea, arazoak konpontzen ari diren heinean, galdutako konfiantza berreskuratzen hasiko da, eta horrek asetasun pertsonala ekarriko dio. Bete daitezken helburuak ezartzeak bihurtzen du ikaskuntza esperientzia aberasgarri eta pozgarria.

Mayes-en hitzak (Martin Luther King-en irakaslea izan zenarenak): "kontuan hartu behar dugu bizitzaren tragedia ez dela helburu bat ez lortzea, tragedia dena helbururik ez izatea da. Ametsak lortu gabe hiltzen dena ez da kalamidadea, ametsik egiten ez duena, bai ordea".

Klasean landutako gaitasuna

AMA POZIK IZATEKO GAITASUNA:
- Errespetuz tratatzea, maitasunez: irainik ez, ahotsa altxatu gabe etab.
- Etxean laguntzea: etxeko lan guztiak denen artean egitea (ohea egin, gela txukun mantendu etab.)


" Hermano mayor" programan ikusi dugun bezala, seme-alabek duten jarrera, oso desegokia izaten da. Ez dute ama errespetuz tratatzen;hala nola,  irainduz, ohiukatuz baita jipoitu ere. Gainera etxean ez dute ezer egiten, ez dute etxeko lanekin laguntzen; ez dute oherik egiten, ez dute ikasten, ez dute lanik egiten...horrela bizitza osoa gurasoen menpe egonez. Gure ustez, gaitasun hau, txikitatik ikasten joaten da, familia eta hezitzaileen laguntzaz.

BESTE KULTURA BATZUETARA HURBILPENA

Norberak bere jatorrizko kulturako jolasak ezagutuz, norberaren burua eta ohiturak lantzen ditu. Horregatik, garrantzitsua da beste kultura batzuetara hurbilpena egitean gure kulturaren gainean ere hausnartzea.

• Balore eta ideien transmisioa. Munduko jolasak gizarte eta une historiko ezberdinetan sortuak dira, eta balore eta ideia ezberdinak gordetzen dituzte beren baitan. Baina kontuz bultzatu nahi ez ditugun baloreekin: sexismoa, indarkeria, gerra, konpetentzia.... Kasu askotan jolasak moldatu daitezke, erabil dezagun imajinazioa! Gainera, haurrei gizarte ezberdinen ezaugarrien gainean hausnartzeko ere erabili ditzakegu.

• Kultur aniztasunaren haritik. Toki ezberdinetako pertsonengandik hurbilago sentitzeko tresna paregabea izan daitezke jolasak: gure arteko antzekotasunak azpimarratu, beste herriak...

• Jolas egiteak, munduko beste herriengandik hurbilago sentiarazten gaitu.

• Haurren arteko harremanetan benetako ekarpen aberats bat egin nahi baldin badugu jolasen bitartez, jolasak edo jostailuak banatu egin behar dira. Garrantzitsuagoa da adibidez talde osoaren bitartez eginiko jostailu bat guztien artean erabiltzea, norberak berea egitea baino.

• Jarduera ezberdinetan, kultura ezberdinetako elementuak agertzea zainduko dugu. Jolasa aberastu dezakeen kulturen arteko antzekotasunak eta ezberdintasunak bilatuko ditugu. Adibidez, jolas bat egiterako orduan toki ezberdinetako esaerak erabil daitezke, toki ezberdinetako elementuak erabiliz eraiki daiteke beste jolas bat... ( Munduko jolasak )

Zein da neutralitate eta objetibitatearen arteko desberdintasuna?

Neutralitatea eta objetibitatea bi termino dira, eta garrantzitsua iruditzen zait hauen arteko desberdintasuna zain den azaltzea, gaiarekin hasi aurretik.
Neultraltasuna, gai baten inguruan ez posizionatzean datza, hau da, gai jakin baten inguruan duen iritzia ez ematea,ez hauen aldeko ideiak azalduz ezta kontrako ideiak azalduz.
Objetibitatea, aldiz, gai baten ingiruko benetako datuak aukeratzean datza, hau da, errealitatea den modukoa azltzea eta ez norberak gai horren inguruan duen iritzia azaltzea.

Hezkuntzan eta irakaskuntzan neutrala izan daiteke irakaslea? Galdera honen inguruan hausnartuko dut, gaurkoan. Nire ustez, irakaslea neutrala izan behar da, baina ez dut uste haur beti betetzen denik. Adibidez, klasean eztabaida bat planteatzen denean, edo irakasleak gai baten inguruan ikasleen iritzia eskatzen denean, berak ez du gai horren inguruko iritzirik eman behar. Ikasleak gai izan behar dira euren iritzi propioa sortzeko. Hala ere, nire ustez irakasleak eztabaida batean datuak emateko ardura izan behar du eta eztabaida gidatzeko ardura ere bai, baina beti ere,esan dudan bezala, bere iritzirik eman gabe.
Aurreko galderi erantzutea ez zait zaila egiten, zailagoa iruditzen zait praktikan jartzea. Kasu askotan ulertuko nuke hau ez betetzea,irakaslea neutrala izatea. Irakaslea haurren eredu izango da eta kontu handiz ibili behar du esaten eta egiten duenarekin.
Bestalde, irakasleari ez zaio iritziren bat gehiago entzutea gaizki etorriko, modu honetan berak bere ondorioak atera baditzake, baina hau, ikasle helduagoekin solilik egingo nuke. Aipatutako kasu honetan, gurasoak oso zorrotzak izan daitezke irakaslearekin eta hobe ez sartzea.
Amaitzeko esan beharra daukat, ez dela berdina politika edo baloreei buruzko iritzia ematea, edo ikasteko dauden metodoez esaterako. Beraz, momentua eta egoera aztertu beharko lirateke lehenik.

Zein izan da eskaini didaten ikaskuntza? Irakasle onak gogoratzen ditut?

Eskola guztietan era askotako irakasleak daude, eta ikasleen iritzia irakasleekiko oso ezberdinak dira. Hau betidanik gertatu izan da.

Badira ikasleekiko hurbilagoak diren irakasleak, edozein momentuan ikasketen inguruan laguntza eskaintzeko prest daudenak, eta baita ikasketetatik at bizitza pertsonalean laguntza eskaintzeko prest daudenak ere. Baina aldi berean, badira irakasle serioagoak, edo ez hain hurbilak, zalantzak klase orduan argitzeko direla diotenak eta klase ordutatik aparte zalantzarik argitzen ez dituztenak.

Nire bizitza osoan bi ikastetxeetatik pasa naiz. Lehen hezkuntza eta bigarren hezkuntza Deustuko ikastolan egin nituen, eta batxilergoa Botikazar institutuan. Bietan oso gustura egon nintzen, eta ditudan oroitzapenak oso onak dira. Oso gertuko ikastetxeak direla esango nuke, eta irakasleak beti prest laguntza eskaintzeko daudela, bai ikasketei dagokionez, eta baita bizitza pertsonalean ere.

Puntako bi adibide jarriko ditut: Alde batetik, gaztelaniako irakasleaz hitz egingo dut. Irakasle honek ikastetxean klaseak emateaz gain, unibertsitatean ere ematen zituen, eta hortaz, batxilergoa unibertsitatea zirudien. Denbora oso gutxian, hau da, klase bakar batean, gaiaren zati oso handi bat azaltzen zuen, oso azkar eta ia zalantzak galdetzeko astirik eman gabe. Bestalde, ekonomiako irakaslea genuen, nire ustez, bizitzan izan dudan irakaslerik hoberena izan da. Klaseak ematen zituen, poliki eta sortzen ziren zalantzak argituz. Gainera, jolas garaian klasean gelditzen zen genituen galderak erantzuteko, askotan goizeko 7:30 joaten zen gelara, klaseak hasi baino lehen gurekin zalantzak argitzeko eta beste askotan ere arratsalde osoak pasatzen zituen eskolan guri klase partikularrak ematen. Orokorrean, ekonomiako kalifikazioak oso onak ziren eta gaztelaniakoak baxuagoak.

Beraz, nire ustez irakasleak jokatzen duen papera, bere jokaera edo sorrarazten duen motibazioak ikasleengan eragin oso zuzena dauka. Hau ikusita, argi ikusten dut etorkizunean zein heziketa mota eskaini nahi dudan.

Amets bat

Goizeko 7:00tan despertadoreak ensatu nau, beno telefono mugikorreko alarmak. Segituan zerekin amestu dudan gogoratu naiz. Lehen inpresioa ez da atsegina izan, lehenik nire irakasle rola zalantzan jartzen zelako, baina ondoren ideiak ere eman dizkidala esan beharra daukat.

Hauxe zen egoera. Ikasle talde batekin klasea hastera nindoala, bapatean ez dakit zergatik, nik programatuta ez nituen aktibitateak egiten hasi dira ikasleak, euren kabuz. Hoberena, ikasleak beraiek prestatutakoak zirela eta antzerki bidez ikusarazten zituztela irakasgaiko edukiak; edo behintzak horien inguruan pentsatzera bideratuta zeuden. Ametsean ez nuen hori pentsatzen baina orain esna nagoela zera diot "ze onak ikasleen ideiak! Qué cracks!". Bestea alde batetik, okerrena, niri zuzendutako kritikak ziren, klasean egiten nuenak ez zuela ezertarako balio, ez nituela motibatzen, etab. Honi lotuta ikasleen jarrera edo hitz egiteko modua zen sinesgarriena: errespetu gabekoa, benetan esaten zutenak minik eragingo ote zuen edo ez pentsatu gabe, ni baztertuz…. Aldi berean bitxia zen nire jarrera; orain arte behintzat, eta dudan izakeragatik, erakutsi ez dudan alderdia azaltzen nuen bizpahiru ikasle nire tutoretzara etortzeko esanez.

Bi irakurketa egin ditut:
1. Lehenengo urteko esperientziarekin batera, saiatuko naiz praktiketako unea iristen denean, ametsean gertatutako egi bihurtu ez dadin.

2. Praktiketako lehenengo urteak nigan eragina izan dezakeela konturatu naiz, eta hortaz pentsatzen itota aurkitu naiz.Ametsak hori isladatzen du.

Ni ikasle modura, zein eremutan kokatzen naiz? Hezkuntza formal, ez formal edo informalean?

Blog-ean idazteko aukera zabala eskaintzen dit galdera honek. Klasean hiru hezkuntza-eremuak aztertu eta hauen informazioa jaso ondotik, nire ustez hezkuntza formalean kokatzen dut nire burua gehienbat.

Haur Hezkuntza ikasten ari naizela kontuan hartuta, eskola batean irakasten ikusten dut nire burua. Hala eta guztiz ere, hezkuntza ez formala ez nuke inolaz ere kenduko, edozein momentutan ikastaro bat ematen adibidez.
Nire burua hezkuntza formalean ikusten dut irakaslearen lanbidea eta rola bera ere beti eskola bati lotuta ikusten dudalako, seguraski gizarteak edo testuinguruak hori erakutsi didalako.

Eremu honi dagokionez, eremu zaila iruditzen zait, ikasle bakoitza mundu bat delako, eta hainbat ikasleren erantzukizuna dudalako. Hala ere, nire esfortzu guztiak bere saria izango duela ere iruditzen zait, fruitu hori ikusiko dudala,eta horrek asmo berriei ekitera motibatuko nauela uste dut.

Hezkuntza informalean, berriz, nire buruaren papera modu desberdin batean ikusten dut. Hezkuntza informalean ezagutzak nire ustez protagonismo eta garrantzia bera daukate, nahiz eta modu ezkutuago batean egiten diren. Adibidez, ume bati komunikabideek, gurasoek, bizilagunek eta abar hainbat ezagutza ematen dizkiote, irakasle baten irakaskuntza modutik erabat aldenduz. Hezkuntza honetatik nire burua alde batetik urrun ikusten dut, baina beste aldetik oso hurbil.

Ni, irakasle izango naizen moduan, oharkabean umeei hainbat jokabide eta ezagutza irakatsiko dizkiet, horregatik diot oso hurbil ikusten dudala nire burua hezkuntza-eremu honetatik ere. Hala ere, urrun nagoela ere sentitzen dut, kontrolaezina egiten baitzait, inkontzientea, eta horrek  zalantzak sortzen dizkit ikasleen arlo desberdinetan. Baita nire bizitza pertsonalean ere, niregan ere hala nola, komunikabideek edota inguruak eragin handia baitute, bai irakasle bai gizaki modura.

Hezkuntza benetan garrantzitsua delako...

Dakigun bezala, hezkuntza formala, eskola batean ematen den hezkuntza da, marko instituzionalaren barne. Gaur egun haur guztiek jasotzen dute hezkuntza formala, bere bizitzako lehen urteetatik, baina haur bakoitzak modu ezberdinetara jasotzen du, eta beraz, eragin ezberdina izango du pertsonaren arabera.

Hezkuntza formala eraginkorra dela iruditzen al zaigun galdetzen digutenean beraz, pertsonaren arabera dela esango nuke. Hau da, hezkuntza formala guztiz beharrezkoa dela iruditzen zait baina argi dago haur batzuetan emaitza onak emango dituela eta beste batzuetan ez.

Hala ere, hezkuntza formalarekin soilik heztea ezinezkoa izango litzatekeela iruditzen zait. Izan ere, haur baten heziketan, hezkuntza mota ezberdinak parte hartu behar luketela iruditzen zait, guztiek eskaintzen baitute zerbait ezberdina, haurrari oso baliagarri gertatuko zaiona.

Hezkuntza informalak esaterako, gizakiaren eremu sozialean ekarpen handiak egin ditzakeela esango nuke, beste gizakiekin harremanak sustatuz eta elkarlana bultzatuz.

Laburbilduz, haur baten heziketan, nahiz eta hezkuntza formala oso garrantzitsua izan, beste hezkuntza motek ere parte hartu behar luketela uste dut. Izan ere, heziketa on eta osatu bat, hiru hezkuntza moten elkarlanarekin lortuko dugu.

Mugimendu-kanta (Han zeuden)

Abesti hau, egokia iruditu zaigu haur hezkuntzarako izan ere mugimendu-kanta bat da, dantzatzekoa edota mimo edo keinu bidez lantzekoa.Bertan, kanta bidez ekintza ezberdinak burutzen dituzte, horrela, psikomotrizitate-, emozio- eta kognitibo-aldagaiak landuz. Abesti hau, 4 urte inguruko haurrentzat zuzendua dago adin honetan hasten baitira kantak buruz ikasten eta nolabaiteko tonu-aldaketa dagoenez, haurrak kanta osoa errepikatu dezake eta beste batzuei abestu oroimen musika oinarri hartuta. Haur hezkuntzan abesti bilduma ezberdinak ezagutzea eta interpretatzea garrantzitsua da, abestien bidez beste ikasgai batzuk lantzeko aukera ematen baita. Hala, helburu nagusia ahotsa baloratzea izango da, adierazpen- eta komunikazio-tresna bezala.

Hezkuntza etorkizunari begira

Hezkuntza etengabe aldatuz joan da historian zehar eta jakina da oraindik aldatu egingo dela. Gu ikasle fasean gaude, hain zuzen ere, irakasle izateko prozesuan. Agian, ikasle garen aldetik gauzak modu ezberdin batean ikusten ditugu, ondoren, irakaslea garenean ikusiko ez ditugun modura. Gainera, denbora pasa ahala, ezperientzia handituz joango da, horrela, gure prozesuan eragina izanaz. Ez dugu oraindik praktika ezagutzen, beraz, ez dakigu irakasle izatearen atzean zer dagoen. Goernu aldaketak eragin handia du hezkuntza, beraz, kontziente izan behar gara gu irakasle garenerako aldaketa ugari egon daitezkeela eta irakasle garenean ere aldaketak emango direla. Orduan, irakasle garenean, eta betiere gure ikuspuntutik, hezkuntzaren arloak ikasleak ahalik eta ondoen formatzea helburu izatea nahi dugu. Hauek etorkizun batean zerbait izatera iristeko.

DENBORA-PASA

Haurrak entretenitu eta jolaste aldera, 6urteko umeentzat egokia den denbora-pasa bat da honakoa. Jolasa "come cocos"-en imitazio modukoa da, haurrei zuzendutakoa. Neska heroaik sutan izena du denbora-pasak, honekin, berdintasuna aldarrikatu nahian, normalean mutilak izaten baitira heroi izena daramatenak.

http://www.solasegitekoipuinak.net/juegos/bomberas/bomberas.html

Jon Braun

Bideo hau egokia iruditu zaigu, haurrek ongi pasatzen duten bitartean, ikasi ere egiten dutelako, hain zuzen zenbatzen ikasten dute. Honekin esan dezakegu abesti hezitzaile baten aurrean gaudela.
 Bestalde, esan beharra dago abesti hau zaharra izan arren gaur egun ere oraindik umeek abesten jarraitzen dute, helburu bera baitu.

Ez dakigu ze izenburu jarri...

Argazki bat:

Argazki hau ikusita umeen poztasuna nabari daiteke, hau da, haur hezkuntzan umeek duten ilusioa, ikasteko gogoa, alaitasuna... adierazten du. Haur hezkuntza mundu koloretsua dela uste dugu, bertan umeek beraien zoriontasuna transmititzen baitute. Beraz, argazki honek haur hezkuntza islatzen du.

Bideo bat:



Bideoak, haur hezkuntzan egiten dena azaltzen du, hain zuzen, egun batean nolakoa izan daitekeen klase bat. Haurrekin egin daitekeen guztia azaltzen digu.

Web orri bat:

http://www.katxiporreta.com/


Pirritx eta Porrotxen orrialdea aukeratu dugu, lehenik eta behin, haurtzaroaz oroitzen garelako. Horrez gain, uste dugu pailasoekin ikasi egin daitekeela eta ongi pasatu, oinarria hori dela uste dugu.

Dokumentu bat:

https://picasaweb.google.com/s/c/bin/slideshow.swf?host=picasaweb.google.com&RGB=0x000000&feed=http%3A%2F%2Fpicasaweb.google.com%2Fdata%2Ffeed%2Fapi%2Fuser%2Fescaladapalacios.anajos%2Falbumid%2F5556426663293398193%3Falt%3Drss%26authkey%3DGv1sRgCKeilcPWkb6cYQ

Dokumentu hau aukeratu dugu, interesgarria delako umeei janari ezberdinak irakasterako orduan. Haurrak dibertitzen diren bitartean, ikasi ere egiten dute, kasu honetan janariak ikasten.